2005-11-19T09:52:00.000-08:00

So Far, So Close

2005-10-11T18:40:00.000-07:00

نه اينکه فراموشم شده باشد تمام آن روزها که چيزی بوده ميانه‌ی تعليق و پايبندی، يا خاطرم نمانده بوده باشد حزن مدام توی نمناکی هميشگی چه چشم‌های قشنگی دارد! يا يادم نمانده باشد درد بود و خون و تو نبودی و حفره‌های خالی چشمانت.
يا اصلا فراموش کرده باشم همه چيز با دلتنگی شروع شد، بعد با خيال آنکه آمده‌ای درست روی همان صندلی قرقری(!) داری زل‌زده‌ای بيرون ستاره تماشا می‌کنی، هی گوشه و کنارشان را درز گرفته‌ام که کوچک شود ولی نشد تا ترکيد(!)
اين‌ها همه‌اش دارد توی سرم دور می‌زند و کشانيده‌ام به اينجا. آنقدر کوبيده‌ام به هرچه با کبودی و سرخ، شايد استخوان شکسته‌ها از يادم ببرد هرچه تو تويش آمده‌ای يک «هو»، بی‌ردپا خاطره شده‌ای، داری دور می‌شوی حالا.

*پاييز دارد خفه‌ام می‌کند!
باد هيچ با خودش نمی‌برد از بس سنگينی افتاده روی همه چيز!

2005-10-05T13:08:00.000-07:00

يكي بود، يكي نبود.
يكي نبود.

2005-10-01T15:52:00.000-07:00

زانو های من لرزيده بودند که شير سر رفت.
تبِ شش سالگی هنوز توی استخوان هايم گير کرده.
امواج راديويی ٬ فريادها که در گوشم می پيچد؛ روی قالی افتادم و نفس نفس زدم... از نفس نيافتاده بودم.

قالی ٬ چرک بودِ ؛ گل هاش - کثافت های کوچکِ نامعلق - به پيچيدگیِ طرحِ لاکی چنگ می زدند. بوی کهنگی که گاه ناموزون و متهوع بود ٬ معده ی خالی ام را سَبُک می کرد .و چرک ٬ که با آبِ دهان می آميخت ٬ بوی خون می داد.
از تمامِ فاصله هايی که مسخره شدند ٬ تشکر می کنم .از فاصله هايی که آمدند تا کوتاه شوند.و از فرياد ها که از زمينه ی قالی برخاستند.
از حجمِ سَبُکِ مرجان که خيسی اش رویِ پوست حس نمی شد .
و از من که قرار است روی اين قالی پير شود.

مادر٬ دستمالِ کتانی اش را از پنجره بيرون برد و به ميله های حفاظ زد. گرد و غبارِ ناموزونِ معلق گيج خوردند در خاکستریِ نامتناهیِ آسمان .
برادرم که به دنيا نيامده بود٬ توی دفترش نوشت :« فرياد نزن ! خفه شو !» و سرزنش بار توی صورتم خنديد.

مادر ٬ گمانم رفت شعله ی زيرِ شير جوش را خاموش کند . و احتمالِ اين گمان چيزی در حدودِ حوصله ام بود.....
خاکستریِ نامتناهیِ آسمان که شاخه های گارزنگی مسدودش کرده بودند از چشم های من می رفت تا سقفِ آلپ. آبی می شد و موزون.
سرخِ لاله و يکدست ماگنوليا و بویِ کريستين ديور و کثافتِ ردِ چرخِ گاری روی چليده های خيس خورده ی روزنامه در پس کوچه های شهاب.
نه هيچ آسمانی بود و نه در دست های چرک مرده ام هيچ رمقی تا به سادگیِ زمينِ آفتابسوخته ی شهرم چنگ زند.
فقط صوتِ فرياد ها بود که دوره ام کرده بودند . و هلهله ی نگاه ها ...
بيخودی گلوی خودم را پاره می کردم.

گمانِ وجودیِ جزئيتِ گل ها در کليتِ وسعتِ قالی و استيصالِ سَبُکِ بته جُقّه ها در کَندن ... و آن ها معتقدانِ به اراده ی مهر گياه بودند.
- من - به قالی نچسبيده بودم ؛ پاهام خواب رفته بود .
و دست هام رمقی نداشت و گلويم را پاره کرده بودم از فرياد .
تنها جريانِ کندِ نگاهم بود .و فاصله ها که به ۹۶ رسيده بودند.

از روزی که فاصله ها همه فرياد باشند ٬ تشکر می کنم .
از همکلاسی هايم که به جای دريدگی گلوم پاره ی جيب هام را می بينند.
از رهگذرانِ خيابانِ نوزدهم که پوسيده ی مشکیِ کفش هام را به همديگر تعارف می کنند.
کسی کبودِ آماسِ حنجره ام را نديد.
[از تو و او و اين همه آ ش ن ا ه ا ]

از تو / برای لرزش زانوهايت . برای جسارتِ فرياد هايت که به سطحِ تار عنکبوت بسته ی صماخم رسيد و نعره ی زخم هايت که زود خفه شده بود لابه لای اين تلِ لجن و خاکه قند. و رعدِ صدايت از زير خودکار توی پوستم حل می شود.
از کلمه / آب و انجير و دوره گردها و ميکی موس ها - که شريان های دستم هستند . و روزگار عجيبی که روی نم مرجان گذشت.
از بريدگی صدایم که هنّ وهنّ می کرد ونفس نفس می زد.

من دست راستم را هم به مخده نگرفتم . دست چپم لرزشِ زانو هام را چنگ زده و انحنای فقراتم نيم خيز کرده است و چشم هام شکيبانه به سقف خيره کرده ام و موهام صبورانه در هوا می وَزَم.

2005-10-01T15:44:00.000-07:00

کسی می گفت تکه مرا بگذاريد اينجا بماند!.....اللهم انی اسئلک من جمالک باجمله ...و کل جمالک جميل....همين بند می کند آدميزاد را...همين...

چسب زخم